Monthly Archives:

juni 2022

Persoonlijk

Ons Etna-kindje

We keken uit naar onze vakantie in Italië. Anderhalve week Sicilië en anderhalve week Puglia. Een tijd om uit te rusten, om even alles van de afgelopen twee jaar achter ons te laten. De eerste week van de vakantie werd ik goed ziek. Misselijk, moe, ik kon niet tegen warmte, … Zelf dacht ik in eerste instantie aan een (milde) zonnesteek, dus ik probeerde uit de zon te blijven en het rustig aan te doen. Maar de symptomen werden niet minder, en na een week opperde Dave om een zwangerschapstest te doen. In eerste instantie was ik daar een beetje huiverig voor, maar uiteindelijk ging ik toch overstag. We waren in Taormina, liepen een apotheek binnen en probeerden in ons beste Italiaans te vragen naar een zwangerschapstest. Die kregen we. Het was zo’n digitale die niet met streepjes werkt, maar in een woord aangeeft of je zwanger bent of niet.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd, besloot ik om maar meteen daad bij woord te voegen en die test te doen. Ik liep naar de badkamer en bekeek de handleiding. Volledig Italiaans. Geen Engelse of Duitse vertaling erbij. Verwoed begon ik de hele handleiding over te typen in Google Translate. In bekertje plassen, uiteinde van test in urine totdat lampje begint te knipperen, als lampje uit gaat test uit urine halen en ergens neerleggen, na 5 minuten uitslag aflezen. Dat moest te doen zijn. Ik voerde de stappen uit en probeerde mezelf vervolgens 5 minuten lang af te leiden met nieuwssites. Daarna keek ik op de test. “Incinta” stond er. Wat betekent dat? Snel typte ik het woord in in Google Translate. “Zwanger”.

Ik was met stomheid geslagen. Dit kon toch niet? Misschien had ik het verkeerd overgetypt. Ik keek nog eens naar de uitslag en zocht het weer op via Google Translate. “Zwanger”, stond er weer. Verward pakte ik de handleiding erbij. Wat waren de andere uitslag-opties? Uit de tekst haalde ik dat de uitslag ‘Incinta’ of ‘Non-incinta’ kon zijn. Weer Google Translate. Zwanger of niet-zwanger. Nog een keertje die test bekijken. Incinta. Zwanger. Het stond er echt.

Ik snelde de slaapkamer in. Dave sliep nog en ik schudde hem wakker. “Dave, Dave!” Langzaam werd hij wakker en hij keek me met half-open ogen aan. “Volgens mij ben ik zwanger!” zei ik. Ik hield de test voor zijn neus. Dave pakte de test aan, knipte het licht aan en keek ernaar. “Incinta? Wat betekent dat?” vroeg hij. Nog een keer pakten we Google Translate erbij. En toen waren we er alletwee zeker van: ik was zwanger. Zwanger! Na twee jaar proberen was dit het bewijs dat het toch mogelijk was. We konden kinderen krijgen! We kregen nú een kindje! Een mix van blijdschap en ongeloof maakte zich meester van ons. We hebben nog uren in het appartement gezeten, naast elkaar op de bank, terwijl we dit nieuws op ons lieten inwerken. Ik was zó blij, zó gelukkig. We maakten nog een vrolijke selfie met de positieve test. Incinta. Wat een mooi woord.

Later die dag bezochten we het oude Griekse theater van Taormina, de eerste van vele avonturen met ons nieuwe kindje. Dave nam meteen zijn papa-rol aan. “Laat mij maar met die rugzak lopen!” zei hij toen we daar aankwamen. Het was weer heet die dag, en ik had regelmatige rustpauzes nodig. Maar het was niet erg, want nu wisten we waardoor het kwam. Mijn lichaam was een heel nieuw mensje aan het maken, en dat kost energie.

De dag erna bezochten we de Etna. Ik vond het een beetje eng, zo’n hele tour terwijl ik last had van zwangerschapskwaaltjes. Ik was bang dat ik de groep niet zou kunnen bijhouden. Maar dat viel gelukkig alleszins mee, en er was ook een koppel met een klein kindje bij die ook niet zo snel konden gaan. Het was zo’n bijzondere ervaring. De Etna is prachtig, en hier stonden we dan, met z’n drieën! “De kleine spruit maakt al vanalles mee in zijn vroege leven,” zei Dave met een verliefde blik. Onze kleine avonturier. We droomden over later, dat we tegen ons kindje konden zeggen dat hij/zij al op de Etna stond toen hij nog geen vier weken oud was.

We hebben zoveel mooie avonturen beleefd die vakantie. Grotkerken van meer dan 1000 jaar oud, een lange autorit door de bossen van Puglia met een steeds leger wordende tank, een windsurfles in Vieste. Overal namen we onze kleine spruit mee naartoe en we deden het met liefde. Het voelde fijn om met z’n drieën te zijn in plaats van met twee. Het voelde natuurlijk.

En ik googlede erop los die vakantie, wilde alles weten van de zwangerschap. “Hier staat dat de vader veel tegen de buik moet praten,” zei ik tegen Dave, “zodat het kindje alvast kan wennen aan de stem van papa.” Dave begon te lachen. “Ik denk niet dat hij ooit moeite gaat hebben om mijn stem te herkennen, eerlijk gezegd!”
We waren ook zo verliefd die vakantie, nu kwam er een nieuwe fase aan. Een fase waar we zo lang op hadden gewacht. Samen een gezinnetje bouwen. We waren helemaal klaar voor de traphekjes, de gezinsauto en plakvingers op deuren en ramen.

Maar uiteindelijk mocht het niet doorgroeien. De verloskundige zag het meteen op de acht-weken echo. Het kindje was veel te klein, was al een tijdje gestopt met groeien. Ik zag Dave verstarren terwijl ik zelf nog op de behandeltafel lag. Weer ongeloof, en ‘s nachts in bed kwam het verdriet. Ons kindje, ons Etna-kindje. Het kindje dat we met zoveel liefde hadden meegenomen. Moesten we daar nu al afscheid van nemen?

De afgelopen dagen heb ik me de ogen uit het hoofd gehuild. Het verdriet wordt er niet minder op, maar ik ben ook zó ontzettend dankbaar voor de afgelopen weken. Voor de ervaringen die we met onze kleine spruit hebben meegemaakt. De hoeveelheid liefde die we voelden voor ons kindje was onvoorstelbaar. En we hadden zó graag nog wat langer gehad. Ik had zo graag willen weten hoe hij/zij eruit zou zien. Zou hij op Dave lijken? Ik heb altijd gehoopt dat ons kindje Daves sproetjes zouden hebben, zijn grote ogen of zijn uitbundige lach. En ach, of het nu Daves bravoure had meegekregen of mijn voorzichtigheid, we hadden ervan gehouden met heel ons hart.

Dag, lief Etna-kindje. Ik ben zo dankbaar voor onze tijd samen, en ooit zien we elkaar weer. Weet dat we héél veel van jou houden, dat gaat nooit meer weg. Je hebt van ons een papa en mama gemaakt, en daar zijn we je eeuwig dankbaar voor. Heel veel liefs, mama.