Monthly Archives:

juli 2022

Persoonlijk

Wachten op een miskraam

Twee weken wacht ik nu op de miskraam. Twee weken waarin er dus niks is gebeurd, maar tegelijkertijd heel veel. Mijn lichaam is wel iets aan het doen, maar het is moeilijk te plaatsen. De ene dag heb ik veel krampen, en dan weer twee dagen niet. Soms heb ik beginnend bloedverlies, en dan houdt het weer op. Het is een frustrerende rit waarvan ik al gemerkt heb dat frustratie de boel alleen maar vertraagt.

En dus vroeg ik vanochtend aan de verloskundige om een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Ik wil graag medicijnen om de miskraam op te wekken. Het is een route die me nog steeds benauwt, maar het alternatief is erger. Wachten op een miskraam is vooral emotioneel zwaar, heb ik gemerkt.

Als je er bij een echo achter komt dat de baby niet meer leeft, kan het nog een tijd duren voordat de miskraam echt begint. Wat online onderzoek leert dat bij 50% van de vrouwen de miskraam binnen twee weken volgt, en de overige helft krijgt de miskraam binnen 6 weken. In het slechtste geval kan het dus zes weken duren. Gedurende enkele weken zit je dus steeds met het idee in je achterhoofd dat je op elk moment een miskraam kan krijgen. Je past er je plannen op aan. Momenteel werk ik alleen nog maar vanuit huis, en afspraken met familie in Limburg heb ik afgezegd. Ik durf niet verder dan een klein half uurtje van huis weg te zijn.

En eigenlijk is dat niet het ergste. Wat ik moeilijker vind, is dat je hyperbewust wordt van elk lichamelijk signaal. Elk krampje merk je op, en je probeert te volgen wat er in je lichaam gebeurt. Maar je kan het niet plaatsen. Waarom had ik gisteren bijvoorbeeld wel krampen en vandaag niet? En waarom had ik afgelopen weekend ineens bloedverlies, maar zette het de dag erna niet door? Waar komt die duizeligheid vandaan? Waarom was ik gisteren zo moe maar vandaag ineens energiek? Normaal gezien ken ik mijn lichaam, ik weet wat normaal is en wat niet, maar dit is een heel nieuw proces waarvan ik geen idee heb hoe het verloopt. Ik wil het zo graag begrijpen waar mijn lichaam mee bezig is, maar pasklare antwoorden zijn er niet.

Ergens twijfel ik nog steeds aan volgende week. Aan de medicatie. Ik wil er zo graag vanaf zijn, maar welke prijs moet ik daarvoor betalen? Ergens wil ik het gewoon natuurlijk laten gaan, vooral omdat de natuurlijke weg niet gevaarlijk is en er geen bijwerkingen aan kleven. Maar die natuurlijke manier vraagt geduld. Mijn lichaam heeft blijkbaar veel tijd nodig. Maar mijn hoofd is al vele stappen verder. En waar luister ik dan naar?