Persoonlijk

Een miskraam is een proces

Ik geloofde het niet. Toen ze rustig naar het beeldscherm keek en zei: “Het ziet er goed uit hoor. Geen restweefsel meer.” Met knikkende knieën was ik die ochtend naar het ziekenhuis gegaan, ’s nachts had ik geen oog dicht gedaan. Dit zou -hopelijk- de laatste controle worden. Een laatste echo waarbij gekeken werd of de miskraam volledig was gelukt. En ik was zó bang dat dat niet het geval zou zijn. Dat er nog wat zou zitten, en dat er nog een heel medisch traject achteraan zou komen. “Ik wil het scherm niet zien,” zei ik dan ook tegen de gynaecoloog. Ik wilde de ‘ravage’ niet zien, want zo voelde ik het. En dus draaide ze het scherm weg en begon de echo.

Maar het was goed. Het was perfect, eigenlijk. De miskraam was dus wél helemaal gelukt, en mijn baarmoeder had zich helemaal hersteld. Vol ongeloof lag ik in de stoel. Ik had me voorbereid op het ergste, maar nu kreeg ik verlossende woorden te horen. Het was klaar. Het was klaar. Afgesloten. Na meer dan een maand ellende was er toch een einde gekomen aan dit hoofdstuk. Ongelooflijk.

Tijdlijn

Wat ik nooit heb geweten, is dat een miskraam een heel proces is. Dit was mijn eerste zwangerschap, en dus ook mijn eerste (en hopelijk laatste!) miskraam. Ik kende miskramen alleen maar van horen zeggen, en dan klonk het altijd als een eenmalige gebeurtenis. “X heeft een miskraam gehad.” Dan stelde ik me zo één dag voor waarin een zwangerschap ineens plotseling werd afgebroken. En dat was het dan. Maar niets is minder waar. Iedere miskraam is natuurlijk anders, maar mijn tijdlijn zag er als volgt uit:

  • 24 juni: Op de achtwekenecho krijgen we te horen dat het kindje niet meer leeft. Onze opties zijn afwachten tot de miskraam natuurlijk op gang komt, medicatie of curettage. Ik kies voor afwachten.
  • De twee weken daarna wacht ik af. Een gruwelijk emotioneel proces waarin ik mentaal al afscheid neem van mijn kindje, maar ik lichamelijk gezien nog steeds zwanger blijf.
  • 7 juli: Ik vraag aan de verloskundige om een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Het afwachten wordt te zwaar en ik wil graag medicatie.
  • 13 juli: De afspraak in het ziekenhuis. Nog een echo waarin wederom wordt vastgesteld dat het kindje niet meer leeft. Weer krijg ik de keuze: toch nog afwachten, medicatie of curettage? Ik kies nu voor medicatie, de pillen krijg ik direct mee naar huis. ’s Avonds neem ik de eerste in, een pil die mijn zwangerschapshormonen afremt. Dat medicijn heeft gelukkig weinig bijwerkingen. 36 uur later zal het tijd worden voor de medicatie die de miskraam opwekt.
  • 15 juli: Om 8 uur ’s ochtends neem ik de medicatie die de miskraam zal opwekken. En dik twaalf uur later gebeurt dat dan ook eindelijk. Wellicht schrijf ik hier ooit nog uitgebreider over, maar wat een helse dag.
  • 16 juli: Ik neem nog een ronde medicatie in. De tweede ronde wordt gedaan om er zeker van te zijn dat alles naar buiten komt. Gelukkig merk ik er op deze dag een stuk minder van dan de vorige.
  • De twee weken daarna zijn wachtweken. Ik heb nog een aantal dagen flink last van buikpijn, het bloeden gaat ook nog even door. In de tweede week voel ik me weer ‘gewoon’. Maar deze weken vind ik stressvol, ik weet dat het nog niet officieel voorbij is tot een arts daadwerkelijk heeft vastgesteld dat alles weer ok is.
  • 1 augustus: Wederom een echo in het ziekenhuis, om te kijken of de miskraam gelukt is. En halleluja, het is gelukt. Nu is het pas officieel afgesloten.

Afsluiten

Wát een rollercoaster zijn de afgelopen maanden geweest. Vanaf februari heb ik me eigenlijk fysiek gezien geen moment fit gevoeld. Het begon met corona, in maart kreeg ik een hormoonbehandeling bij de vruchtbaarheidskliniek die me heel ziek maakte, in april een andere hormoonbehandeling, in mei werd ik zwanger en werd m’n hormoonhuishouden nog eens op de schop gegooid, en toen kwam de miskraam. En alsof de duvel ermee speelt: Ook nu zit ik weer met corona thuis.

De verlossende woorden van de gynaecoloog afgelopen maandag had ik zó hard nodig. Iemand die tegen je zegt: “je lichaam functioneert prima! Het is weer hersteld.” Ze wist me zelfs te vertellen dat ik rond mijn eisprong zat, dus dat mijn cyclus weer helemaal was opgestart. Het gaf me weer wat vertrouwen in mijn lichaam.

En nu heb ik het gevoel dat ik het ook echt kan gaan afsluiten. Ik ben opgelucht, en tegelijkertijd komt nu het verdriet ook naar buiten. Ik mis onze kleine Spruit ontzettend. Ik mis alle blijde gevoelens die bij zo’n zwangerschap komen kijken. Het leven is nu weer normaal, maar wat mis ik de opwinding en verrassing van zwanger zijn! De komende tijd wil ik me gaan richten op mijn eigen mentale en fysieke gezondheid. Ik heb klappen genoeg te verduren gehad, nu is het tijd voor rust en herstel. Het miskraamproces is ten einde, nu is het tijd voor het volgende proces. Ik heb er vertrouwen in.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply