Persoonlijk

Het onzichtbare zichtbaar

Een mooi, maar zo’n confronterende reportage in de Volkskrant van de week. Je wilt er niet aan denken, een project van fotograaf Latoya van der Meeren die de miskramen van vrouwen heeft gefotografeerd. Ik durfde eerst niet te kijken, want alles omtrent zwangerschap en miskramen jaagt me nog altijd angst aan, maar ik ben blij dat ik het toch gedaan heb. Ik heb tranen met tuiten gehuild bij de verhalen die vrouwen vertellen.

Met name één zin uit het artikel bleef me bij, het maakte in één klap duidelijk waarom ik me vaak niet begrepen voel. “Maar omdat miskramen zich in het verborgene afspelen, weten mensen niet hoe ze ermee moeten omgaan.” Dit klopt als een bus en hier had ik nog niet zo bij stil gestaan. Miskramen zijn voor de buitenwereld niet zichtbaar. Familie en vrienden waren er niet bij toen we te horen kregen dat ons kindje niet meer leefde. Waren er niet bij toen ik drie weken heb gewacht op de miskraam. Waren er niet bij toen het wel gebeurde. Voor hen zal het een abstracte gebeurtenis zijn, terwijl het voor ons een concreet verdriet is.

Ik ben dankbaar dat Latoya miskramen zo in beeld heeft gebracht, omdat het miskramen uit het verborgene haalt. Het maakt het onzichtbare zichtbaar, en hopelijk opent het daarmee ook het gesprek en het begrip.

Zelf merk ik dat er niet meer wordt gevraagd naar onze miskraam. Terwijl Dave en ik nog volop in het verwerkingsproces zitten. Ja, we hebben ons leven weer opgepakt. We zijn weer aan het werk (ik begin binnenkort zelfs met een nieuwe baan), we hebben weer dansles, we gaan naar feestjes, we kijken vooruit. Maar we rouwen ook. Wekelijks zijn er nog tranen, we missen onze kleine ontzettend, we worstelen nog altijd met ons verdriet. En wederom gebeurt dat in het verborgene; volgens mij denkt de buitenwereld oprecht dat we er al klaar mee zijn.

Sinds mijn miskraam kijk ik anders naar de wereld. Ik zie mensen die er hadden moeten zijn, maar er helaas niet mochten komen. Van vrouwen van wie ik weet dat ze één of meerdere miskramen hebben gehad, bekijk ik hun gezin ineens met andere ogen. Hier hadden dus nog broertjes en zusjes bij moeten zijn. Hoe anders had de wereld er dan uit gezien?

Eén laatste quote uit het artikel die me een hart onder de riem stak: “Bij een miskraam weten anderen vaak niet eens dat je zwanger was. Dat maakt het rouwproces eenzaam – het gewone leven dendert door en je wordt geacht daar al weer snel aan mee te doen. ‘Dat dat de meeste vrouwen nog lukt ook, vind ik van zo indrukwekkend veel kracht getuigen’, zegt Van der Meeren. ‘Daar wilde ik een ode aan brengen.”

Dank je, Latoya. Die boodschap had ik nodig. Ik vind mezelf regelmatig zwak dat ik een miskraam niet zo van me af kan schudden, dat er, drie maanden later, nog altijd gerouwd wordt. Maar deze verhalen van vrouwen laten zien dat dat normaal is, en dat dat verdriet er ook mag zijn. Je kunt de reportage hier bekijken, mits je abonnee bent.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply