Persoonlijk

Merlijn

Momenten als deze koester ik. Dat Merlijn in de kinderwagen ligt te slapen, en ik een paar minuten voor mezelf heb.

Merlijn, lieve Merlijn. Bijna vier weken geleden kwam hij ter wereld en zette hij ons leven op z’n kop. Het moment dat Dave hem bij de bevalling opving en op mijn borst legde vergeet ik nooit meer. Ik sloeg mijn armen op hem heen, gaf hem kusjes en probeerde hem te troosten. Het voelde meteen natuurlijk, alsof hij er altijd al geweest was. En tegelijkertijd, in de dagen en weken erna, voelde ik me verschrikkelijk incompetent. Met zo weinig babykennis de zorg op je nemen van een heel nieuw mens; het is het meest uitdagende dat ik ooit heb gedaan. Bij elk huiltje weer opnieuw uitvogelen: heeft hij honger? Is hij moe? Heeft hij krampjes? Hoe troost ik hem het beste?

En nu, na bijna vier weken, begint er héél voorzichtig wat routine te ontstaan. Dave en ik hebben de afgelopen maand veel geleerd, en we leren nog iedere dag bij. We zijn ontzettend verliefd en heel onzeker, volgens mij de standaard gemoedstoestand van veel nieuwe ouders.

Merlijn, welkom op de wereld. We zijn zó blij dat je er bent, we genieten elke dag van je. Van jouw knuffels, van de gekke gezichten die je trekt in je slaap, van de lieve geluidjes die je uitstoot. We houden van je geur, van je nieuwsgierige blik als je wakker bent, van de energie in jouw bewegingen. We hopen dat we jouw een liefdevol thuis kunnen geven, een stevige basis voor de toekomst. Want ooit word je groot, Merlijn, waarschijnlijk veel te snel al. We kijken uit naar alle avonturen die we samen gaan beleven, en we hopen dat jij er net zo van gaat genieten als wij. Liefs!

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply