Persoonlijk

Overgave

‘Ik kan dit niet’ is een zin die de afgelopen twee maanden vaak door mijn hoofd schoot. Het ‘dit’ was dan iets dat eigenlijk te eenvoudig voor woorden klinkt: Een baby troosten, nog maar eens aaien, nog eens wiegend door de kamer lopen.

Merlijn slaapt eigenlijk alleen in onze armen. Leg je hem neer, dan schieten zijn ogen meteen weer open en kan het hele in-slaap-wiegen overnieuw beginnen. Het heeft bij ons gezorgd voor behoorlijk wat slaaptekort.

Het is grappig eigenlijk, hoe het ouderschap je leven op z’n kop zet. Van tevoren denk je vooral aan de ‘grote’ dingen van het ouderschap: je wil je kind meenemen op avonturen. Zo droomden we van kampeervakanties met z’n drieën, of samen klimmen. En je wil je kind normen en waarden meegeven, en een stevige culturele basis. Je denkt aan de boeken die je samen gaat lezen, de wandelingen die je samen gaat maken, musea bezoeken. Maar eigenlijk zit het ouderschap volgens mij met name in de kleine dingen. Nu zijn dat vooral luiers verschonen, flesjes geven en héél veel troosten en in slaap wiegen. Ons leven bestaat momenteel uit niets anders dan dat.

Toegeven: De eerste weken heb ik me daar behoorlijk tegen verzet. Ik vond het verschrikkelijk dat ik vaak geeneens tijd had om me aan te kleden of mijn tanden te poetsen. Merlijn lag 24/7 in mijn armen, wegleggen was geen optie. De meest basale dingen werden zo een luxe. En de echte luxe dingen, tjah, die miste ik eigenlijk ook. Terwijl ik Merlijn heen en weer wiegde, droomde ik van de keren dat ik tijd zat had om me op te maken. Terwijl ik nog eens een rondje door de woonkamer liep met hem, droomde ik van de leuke jurkjes die ik aan kon zonder bang te zijn om ondergeplast te worden. Terwijl ik nog eens in het holst van de nacht met een huilende baby rondliep, droomde ik van de dansfeestjes, het schone huishouden, een bijgehouden tuin, gelakte nagels en tijd voor de kapper. Het deed me geen goed, dit verzetten tegen deze huidige fase, het maakte me alleen maar verdrietig.

Er zijn mensen die heel erg goed zijn met kleine kinderen. Die een heel repertoire aan slaapliedjes paraat hebben, het fantastisch vinden om voor de duizendste keer de fles te geven en die precies de juiste gezichten weten te trekken om een mooie babylach tevoorschijn te toveren. Ik ben niet zo’n persoon, heb altijd meer met volwassenen gehad dan met kinderen. En nu worden deze skills wel van me gevraagd, ieder uur van de dag. Het is… uitdagend en ging beter zodra ik me niet meer verzette. Ik accepteerde de situatie zoals hij nu is: met een rommelig huishouden, een praktische outfit en de geplande dansfeestjes even in de ijskast gezet. Hoe lastig soms ook, ik ben dankbaar voor deze fase. Ik groei ervan als persoon, ik ontdek een level van overgave dat ik nog niet eerder kende.

En dus stort ik me nu vol toewijding op de slaapliedjes, het in slaap wiegen, het urenlange deinen in de schommelstoel. Ik bedenk manieren om contact te leggen met ons zoontje, om die mooie babylach tevoorschijn te toveren, om luiers te verschonen zonder hem te laten huilen. Ik bewandel onwennig nieuwe wegen, maar ook deze wegen zullen uiteindelijk bekend terrein worden. Langzaam groei ik in mijn rol als moeder en accepteer ik ons nieuwe leven. En ooit, over een hele tijd, zal ik ook vast wel weer in een leuk jurkje naar een dansfeestje gaan. Maar nu nog even niet.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply