Browsing Tag

estee williams

Column

Welcome to Stepford

Ja, ze doet je misschien een beetje denken aan een Stepford Wife, en daar steekt ze dan ook zelf de draak mee (zie filmpje onder aan deze blog). Ineens is Estee Williams groot nieuws, nu het fenomeen tradwives (’traditionele vrouwen’, die thuisblijven om voor het huishouden en de kinderen te zorgen) steeds bekender wordt. Estee wordt in nieuwsberichten over dit fenomeen vaak opgevoerd als dé tradwife. En het is duidelijk waarom: Met schattige jaren ’50-jurkjes, make-up en blonde haren voldoet ze precies aan het stereotype. Zelf volg ik de tradwife-beweging al een aantal jaren, dus met veel interesse las ik het nieuws van de afgelopen weken.

Zo las ik José Rozenbroeks kritische column over Estee, zij het met enige verbazing. Buiten het feit dat ik haar stuk niet erg aardig vind (waarom zou je in hemelsnaam meteen gaan speculeren of iemands borsten wel echt zijn?), viel me vooral haar onbegrip op. Ze schrijft dat tradwives terug in de tijd willen en daarmee hun vrijheid opgeven. “Wie wil er terug naar de situatie van vijftig jaar geleden en weer totaal afhankelijk zijn van een man?” schrijft ze. Maar ik denk dat die kritiek wat kort door de bocht is en dat er wel degelijk goede redenen zijn om voor zo’n levensstijl te kiezen.

De afgelopen jaren is het er voor vrouwen niet makkelijker op geworden. De lat ligt voor vrouwen torenhoog. Vrouwen werken tegenwoordig net als mannen buitenshuis, maar nemen ook nog steeds het merendeel van het huishouden en de zorg voor de kinderen op zich. Ze moeten slank zijn en er altijd goed uit zien. Ze moeten na een bevalling weer zo snel mogelijk in hun oude kleding passen.

Bovendien is het veld waarop ze mogen bewegen erg krap. Vrouwen moeten sexy zijn, maar ook weer niet tè (want sletterig). Aantrekkelijk, maar ook weer niet teveel met hun uiterlijk bezig zijn. Ze moeten wel buitenshuis werken, maar ook weer niet teveel – want een kind heeft haar moeder nodig. En ze moeten liefhebbende moeders zijn, maar niet ‘alleen maar’ over de kinderen kunnen praten.

De eisen aan vrouwen zijn, kortom, onrealistisch en het is doodvermoeiend om aan zulke idealen te proberen voldoen. En daarin ligt denk ik de aantrekkingskracht van de tradwife. De vrouw die thuisblijft voor huishouden en kinderen hoeft zich niet meer op een studie en carrière te focussen. Ze kiest bewust voor een leven dat overzichtelijker en minder veeleisend is. Door te opteren voor een strikte man-vrouwverdeling, ontdoen ze zich van de druk die een carrière met zich meebrengt. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ze zich bevrijden van (een deel van) de maatschappelijke druk die er op vrouwen gelegd wordt.

Want dat viel me op in Josés stuk: ze praat alleen over economische vrijheid. Maar vrijheid omhelst veel meer dan dat. Veel tradwives voelen zich juist vrij omdat ze niet allerlei ballen in de lucht hoeven houden. ’s Ochtends niet hoeven haasten om iedereen op tijd de deur uit te krijgen. ’s Avonds niet nog eens aan de ’tweede (of derde!) shift’ hoeven te beginnen. Niet hoeven te balanceren tussen werk en huishouden is voor hen juist vrijheid.

Estee Williams komt op mij dan ook niet over als een ‘dommig meisje met siliconenboezem’. Ik zie een frisse jonge vrouw die keuzes maakt waar ze zich oprecht goed bij lijkt te voelen. Een vrouw die zich weinig aantrekt van ‘hoe het hoort’ en haar critici met een flinke portie humor tegemoet treedt. En eerlijk gezegd vind ik dat behoorlijk verfrissend.