Persoonlijk

Zwanger

En toen… was ik weer zwanger! Ik ben het al een tijdje eigenlijk, morgen precies 33 weken. Maar tot nu toe heb ik geen zin gehad om het aan de grote klok te hangen. Familie en vrienden wisten het natuurlijk wel, maar ik wilde geen grootse aankondiging op social media. Het voelde goed om het klein, intiem, te houden. Pas twee weken geleden zette ik een foto op mijn Instagram waar mijn buik duidelijk zichtbaar op was. De zwangerschap verloopt goed en momenteel voel ik me prima. Maar de eerste maanden vond ik mentaal gezien heel erg zwaar.

Bang

Twee maanden na de miskraam werd ik opnieuw zwanger. Zo’n verrassing, ik had niet durven hopen dat het zo snel weer zou lukken. Dus ik was ontzettend blij met het nieuws, maar ook erg bang. Zo bang dat het weer mis zou gaan, dat we weer afscheid moesten gaan nemen. De dagen tot de eerste echo verliepen tergend langzaam. En toen eindelijk die 8-weken-echo. De echo waarbij er de vorige zwangerschap geen kloppend hartje te zien was. Met knikkende knieën stapte ik bij de verloskundige binnen. “Zullen we dit maar meteen doen?” vroeg ik, “dan ben ik er vanaf.” Ik wilde ook niet naar het scherm kijken, dus die draaide ze voor me weg. De echo begon en gelukkig hield ze me niet lang in spanning. “Ik zie een kind met een kloppend hart!” zei ze. Een last viel van mijn schouders, Dave kneep bemoedigend in mijn hand. We keken naar het scherm, en jawel hoor: een tuinboontje met in het midden een snel knipperend lampje. Zijn hartje. Ik was zó dankbaar.

De weken erna bleef de angst. Ik kon er met de verloskundige goed over praten, en ze gaf aan dat bij koppels waarbij de eerste zwangerschap in een miskraam eindigt, de onbevangenheid weg is. “Die koppels zijn heel erg bewust van alles wat er mis kan gaan”, zei ze. En dat klopte ook. Ook na de goede 8-weken-echo wist ik dat het geen gelopen race was. De eerste helft van mijn zwangerschap heb ik dus ook niet echt genoten, ik was vooral bang. Pas na de 20-weken-echo, die heel goed verliep, lukte het me om de spanning wat los te laten.

Hulp van binnenuit

Wat ik mooi vond, was dat ik daarbij letterlijk hulp kreeg van binnenuit. Ik was die dag precies 17 weken en we lagen ’s avonds in bed wat na te kletsen. En ineens voelde ik een gek plopje in mijn onderbuik. Alsof er een luchtbelletje uit elkaar spatte. “Dave, hou even op met praten!” zei ik zachtjes. Dave viel stil, ik focuste me op mijn buik. Het gebeurde nog een keer, *plop!*. En nog eens. Waren dit mijn darmen? Nee, dat voelde anders. Instinctief wist ik dat dit de baby was, zijn eerste schopjes die ik voelde. “Volgens mij voel ik de baby schoppen..” fluisterde ik zachtjes. Het was er zachtjes, maar het was er wel. Een warm gevoel maakte zich meester van mij. En het voelde zó fijn.. Na al die weken angst was het net alsof mijn kindje zelf aanklopte en zei: “No worries mam, ik ben er gewoon!” Hij liet zich horen.

Twee weken daarna kon Dave het ook voelen, wederom ’s avonds in bed. Ik legde zijn vingers op de plek waar ik het schoppen voelde, Dave drukte zachtjes en ineens werd zijn vinger omhoog geduwd. Het was helaas donker, ik had graag de verwondering op zijn gezicht gezien. Maar in zijn stem was zijn verwondering duidelijk te horen. “Huh! Ik voel ‘m! Hij schopte tegen m’n vinger!”

Sindsdien laat onze kleine veel van zich horen. Hij schopt dat het een lieve lust is, draait lustig in het rond, laat zijn aanwezigheid goed merken. En ik neem het allemaal dankbaar in me op, geniet van elke schop, ook al is dat een pijnlijke tegen mijn rib of blaas. Toe maar jongen, laat je maar horen, op deze wereld is er ook plek voor jou.

Hechten

Bovenstaande klinkt wellicht alsof ik me goed gehecht heb aan onze kleine, maar ook dat heeft een tijd geduurd. In het begin durfde ik dat helemaal niet en merkte ik dat ik het proces tegenhield. De angst dat het mis zou gaan was te groot. Daar heeft een cursus Hypnobirthing me goed bij geholpen. In de tweede les ging het ook over hechten en moesten we een oefening doen waarbij je in stilte vragen stelt aan je baby. Het was de eerste keer dat ik merkte dat mijn hart echt open durfde te gaan, en sindsdien lukt dat elke dag wat beter. Momenteel voel ik me dan ook helemaal 1 met mijn kindje, ik praat er graag tegen en betrek hem graag bij mijn dagelijkse bezigheden.

Al met al gaat het dus goed nu. Ik blijf last hebben van sommige angsten. Bij elk klein pijntje word ik toch weer onzeker. Is dit een blaasontsteking? Kan deze kramp duiden op meer? Blijven ook deze laatste weken goed gaan? Ik blijf me er bewust van dat het geen gelopen race is, maar dat is het leven sowieso niet. In elke levensfase kunnen er dingen misgaan, en voor mij is het zaak om daar vrede mee te krijgen. Dat is tijdens deze zwangerschap een continue oefening. Mooi hoe een zwangerschap dus niet alleen een lichamelijk proces is, maar ook mentaal en spiritueel. Deze reis had ik voor geen goud willen missen.

Ik moet nog drie weken tot mijn zwangerschapsverlof en die dagen tel ik nu wel af. Ik heb vooral zin om hier thuis lekker wat te rommelen, in mijn eigen nestje. Mijn huis én mijn hoofd klaar maken voor een nieuwe levensfase. Het is spannend en mooi tegelijk, ik heb er zin in!

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply